Kristaps Porzingis – jak to jest z nim naprawdę?

Kristaps Porzingis – jak to jest z nim naprawdę?

Share on facebook
Share on twitter
Kilka efektownych momentów nie powinno przysłonić faktu, że Kristaps Porzingis początki w Dallas Mavericks ma trudne. Otrzepanie rdzy po kontuzji i oswojenie się z nowym systemem wymaga czasu, ale nie wszystkie problemy da się sprowadzić właśnie do tych dwóch czynników.
Kristaps Porzingis / fot. wikimedia commons

PZBUK! Bonus powitalny 500 zł na start – podwajamy pierwszy depozyt!

Rick Carlisle przyznał, że wkomponowanie Kristapsa Porzingisa do nowej drużyny to na wielu płaszczyznach sprawa cierpliwości.

Cierpliwości do zawodnika, który nie tylko wraca po dwudziesto-miesięcznej absencji od profesjonalnej koszykówki, ale także nigdy miał nie grać w bardziej swobodnym, nie tak bardzo ustrukturyzowanym systemie. „Nasz styl nie przypomina żadnego, w którym Kristaps wcześniej grał (…). Trochę czasu zajmuje przyzwyczajenie się do niego” – tłumaczył dla „The Athletic” trener Dallas Mavericks.

Dlatego nie jest jeszcze to dobry moment, by panikować, że ofensywa Mavs – w przeliczeniu na 100 posiadań – jest lepsza bez Łotysza o 21,6 punktu, a 2. najlepszy atak w lidze, ze swoją drugą gwiazdą na parkiecie, ma efektywność ofensywną na poziomie zespołu z końca trzeciej dziesiątki NBA (w zeszłych rozgrywkach byłoby to ostatnie miejsce). 

Co więcej, kiedy na parkiecie z dwójki Luka Doncić & Porzingis przebywa tylko ten pierwszy, to ekipa z Teksasu zdobywa astronomiczne 123,9 punktu na 100 posiadań. Jest w tym odrobina losowej skuteczności – tak dobrej, że niemal niemożliwej do utrzymania – niemniej nas interesować powinno to, dlaczego Mavericks ze swoim podkoszowym mają kłopot ze zdobywaniem punktów.

I choć dużą część tych problemów – w szczególności tych rzutowych – można byłoby sprowadzić do powrotu po długiej kontuzji i próby odnalezienia się w nowym systemie, złapania odpowiedniego rytmu, to wciąż są pewne elementy, które z jednym bądź drugim mogą nie mieć wiele wspólnego. Im wcześniej te czynniki zostaną zaadresowane, tym większa szansa, że za pięćdziesiąt meczów o początkowych trudnościach nie będziemy pamiętać. O jakich czynnikach dokładnie mowa?

Przegląd pola

Na pierwszy plan wysuwa się przegląd pola w sytuacjach jeden na jeden. Carlisle stoi przed zadaniem skomplikowanym, aby w ofensywie bazującej na reakcjach, czytaniu poszczególnych działań rywali i chcącej dzielić się piłką odnalazł się zawodnik, który do żadnej z tych kategorii nie za bardzo pasuje.

Około jedną trzecią wszystkich akcji Porzingisa stanowią indywidualne pojedynki w izolacjach lub na bloku i w obu tego typu sytuacjach ten jest zawodnikiem wyjątkowo jednowymiarowym, za wszelką cenę szukającym samodzielnego wykończenia posiadania, nie zważając na otwarte pozycje kolegów – nawet kiedy oddanie piłki do kolegi rozciągającego grę na dystansie zdaje się oczywiste.

Łotewski podkoszowy nigdy nie był zawodnikiem żyjącym pod koszem – należy do jednych z najrzadziej punktujących wysokich spod obręczy – raczej takim, który opierał się na rzucie.

Tym samym 24-latek oddaje wiele rzutów trudnych, z odchylenia, nie tylko po jakichś dziwnych manewrach, obrotach, z obrońcą, którego przepchnąć zazwyczaj jest w stanie maksymalnie do pomalowanego, niezależnie od tego, czy naprzeciwko znajduje się dedykowany defensor, czy ktoś niższy, od wcześniejszej zmiany krycia.

via Gfycat

Rzecz tylko w tym, że nie musi tak być, bowiem można przecież przekazać piłkę do wolnego kolegi – szczególnie, gdy zegar nie wymusza na zawodniku pochopnego oddania rzutu. Lepszy przesiew, kiedy warto szukać samodzielnego wykończenia akcji rzutem, a kiedy korzystniejsze dla zespołu będzie oddanie piłki otworzyłby efektywniejsze pozycje dla drużyny niż te, których zbyt ochoczo szuka 221-centymetrowy wysoki, przy braku skuteczności jedynie pogłębiając swoją frustrację.

Brak selektywności powoduje, że Mavs z Porzingisem na parkiecie rzadziej oddają rzuty dobre – spod kosza i za trzy, zwłaszcza z rogów – a więcej pojawia się prób tych gorszych, z półdystansu, w tym tego dalekiego.

Skuteczność poszczególnych jednostek w ustawieniach z Łotyszem, jak i jego samego, nieco się unormuje, lecz długofalowo nie będzie miało to takiego wpływu jak lepsza selekcja rzutowa. Chodzi o to, aby porzucić nawyk brania odpowiedzialności za punktowanie na siebie za każdym razem, na rzecz poszukania dogrania do lepiej ustawionego kolegi.

Z rzeczy trochę mniej nagłych, warto zwrócić uwagę na dwie sprawy.

Zasłony

Dwójkowe kombinacje z 24-letnim wysokim mogą być niekiedy utrudnione przez to, że ten niemal nie stawia zasłon, a zazwyczaj wykonuje tzw. „slip” – pozoruje zasłonę i urywa się w kierunku obręczy lub linii rzutów za trzy punkty. W wielu przypadkach takie zachowanie będzie pozwalało odwrócić uwagę obrony czy wymusić korzystną dla zespołu zmianę krycia – Łotysz jest też na tyle wielki, że sama jego obecność czasem sprawia, że rywal próbując ominąć zasłonę, i tak na nią natrafia.

Niemniej wciąż będą zdarzać się sytuacje, w których niechęć do kontaktu na zasłonach będzie prowadziła do tego, że te okażą się zbędne, nie tworząc atakującym jakiekolwiek przewagi – także wtedy, gdy Porzingis rzeczywiście spróbuje postawić twardszą, jak na swoje standardy, zasłonę.

via Gfycat

Gra po poważnej kontuzji na pewno ma na to duży wpływ, aczkolwiek chwilami zarzut może tyczyć się tego, że jakąś czynność dałoby się wykonać bardziej agresywnie, po prostu z większym zapałem.

Nakreślone schematy

Carlisle w trakcie sezonu już kilka razy zdążył podkreślić, że musi znaleźć lepsze pozycje do rzutu dla Porzingisa.

Mavs mają w tym celu przygotowane stosunkowo proste akcje – np. klasyczną podwójną zasłonę bez piłki czy zagrywkę „Screen the Screener” – które mogą skończyć na wiele sposobów (trójką, ścięciem do obręczy, wyjściem do pick and rolla, itd.), i w które coraz skuteczniej włączany jest Łotysz. Wiele z nich prowadzi do otwartych pozycji, a liczba zasłon wprowadza zamieszanie w szeregach rywala.

via Gfycat

Trener drużyny z Teksasu dla swojego podopiecznego wplótł też schemat, w którym Porzingis ma wybór, po której zasłonie wybiec po piłkę – jeden z graczy ustawiony jest w okolicy linii rzutów wolnych (1), a drugi znajduje się bliżej linii końcowej (2).

To, co w tych sytuacjach może być do dopracowania, to właśnie wypuszczanie Porzingisa na korzystniejsze pozycje – tak, aby wyjście po zasłonie otwierało miejsce do bardziej otwartego rzutu, a nie tylko służyło przekazaniu mu piłki.

via Gfycat

Otwarta pozycja po wybiegnięciu jest o tyle istotna, że Łotysz w przypadku ewentualnego wjazdu ma kłopot z przedostaniem się do obręczy – wiele jego prób kończy się przed polem trzech sekund, w pomalowanym, zupełnie nieskoordynowanym farfoclem.

via Gfycat

Tu wychodzi trudność w wypracowaniu jakiejkolwiek separacji od defensora, a kozioł nie otwiera póki co jakiejkolwiek przewagi (a już na pewno nie przeciwko tak dobremu obrońcy jak Jonathan Isaac).

Podsumowanie

„Wiele rzeczy jest dla mnie nowych: trener, system, koledzy, wszystko jest nowe” – wyjaśniał Porzingis po przegranym meczu z Boston Celtics, który skończył z jednym trafionym rzutem na jedenaście prób. Wysoki spostrzegł także, że „musi być bardziej świadomy w pojedynkach jeden na jeden…

via Gfycat

…a miejsca, w których obecnie otrzymuje piłkę nie są dokładnie tymi, w których dostawał ją w Nowym Jorku”.

Nie jestem jednak pewien, czy tutaj dokładnie leży problem.

Owszem, Zinger musi bardziej uważać na parkiecie, ale istnieje podejrzenie, że przynajmniej na razie nie powinien być wykorzystywany w sytuacjach prowadzących do mocowania się z rywalem. Te rzuty sprawiają wrażenie wymuszonych i mają duży wpływ na najgorszą efektywność Łotysza w jego karierze.

Być może – jak zauważył Tim Cato z „The Athletic” – należałoby nieco przemodelować pomysł na Porzingisa i używać go częściej jako gracza stawiającego zasłony, odwracającego uwagę obrony, rozciągającego grę na dystansie czy ścinającego bez piłki w stronę obręczy. Aby więcej rysowało się posiadań, w których to nie były zawodnik Knicks kreuje dla siebie rzut, a koledzy – przy deficycie kreatorów w Dallas w zasadzie jeden najważniejszy – robili to dla niego.

Przybliżyłoby to podkoszowego do zespołu, pozwoliłoby mu się z nim zintegrować, a nie funkcjonować trochę obok niego.

Łukasz Woźny, @l_wozny, Blog Autora na Facebooku znajdziesz TUTAJ >>

POLECANE

tagi

Środkowy Anwilu, Shawn Jones, we wtorkowym meczu z Rastą Vechta zdobył 14 punktów i zebrał 11 piłek. Był to kolejny dobry mecz Amerykanina, który jest wyraźną nadwyżką nad Milanem Milovanoviciem. Nie pokazuje fajerwerków, ale ciężko pracuje dla drużyny.
10 / 12 / 2019 21:40
Liga poinformowała dziś oficjalnie, że turniej finałowy Suzuki Pucharu Polski ponownie zostanie rozegrany w Arenie Ursynów w Warszawie. Impreza odbędzie się od 13 do 16 lutego 2020 r. Zagra w nich 7 najlepszych drużyn ekstraklasy oraz z urzędu Legia Warszawa, jako gospodarz.
10 / 12 / 2019 13:41
Do gry powrócił już Jakub Schenk, a w środę po kontuzji po raz pierwszy na parkiet wybiegnie Damian Kulig. Polski Cukier już ze znacznie powiększoną rotacją powalczy w Toruniu o drugie zwycięstwo w Lidze Mistrzów – z hiszpańska Manresą.
10 / 12 / 2019 11:54

NBA

Masai Ujiri to dzisiaj prawdopodobnie najbardziej pożądany działacz w NBA. Generalny menadżer na razie nie rusza się z Toronto i nie myśli o Nowym Jorku, bo poza przywiązaniem do kanadyjskiej organizacji, ma też tam inny biznes: afrykańską koszykówkę.
10 / 12 / 2019 18:34
W najnowszym odcinku podcastu Kamila Chanasa gośćmi są młodzi zawodnicy Sląska Wrocław – Aleksander Dziewa i Jakub Musiał. Czym zaskoczyła ich ekstraklasa i jak widzą swoje koszykarskie kariery?

Zapisz się do newslettera

Bądź na bieżąco z wynikami i newsami
Jest najlepszym strzelcem Enei Astorii, tylko raz zdobył mniej niż 12 punktów, a przecież dopiero ma 23 lata i jest to jego pierwszy sezon w profesjonalnej koszykówce. Kris Clyburn wyrasta na jedno z największych transferowych odkryć tego sezonu.
9 / 12 / 2019 18:41
Kamil Chanas w najnowszym odcinku podcastu „Strefa Chanasa” rozmawia z Maciejem Turowskim, znanym jako DJ Gambit, który od lat zajmuje się muzyczną oprawą widowisk sportowych, w tym oczywiście koszykarskich.
2 / 12 / 2019 10:08